De betekenis van deze zin drong met een klap mijn bewustzijn binnen op het moment dat ik hem las. Mijn wereld stond even stil en ik liet het schokeffect volledig toe. Dit was geen toevallige ontmoeting. Nee, angst ken ik heel goed. Heel eerlijk gezegd: al mijn hele leven.
Vele gedaantes
Angst kent vele gedaanten, de ene meer beheersbaar dan de andere. Zo is er onzekerheid, en die is voor mij te managen. Maar er zijn ook intensere vormen, tot paniekaanvallen aan toe. Ik ken ze allemaal.
De kunst is om angst toe te laten, met alle heftige gevoelens die daarbij horen. In de praktijk vond ik dat vaak heel lastig. Meestal ontstond er een innerlijk, uitputtend gevecht tussen acceptatie en het verlangen dat het zo snel mogelijk over zou zijn. Dat staat, als je het mij vraagt, gelijk aan zelfafwijzing. In ieder geval slurpte het al mijn energie en levenslust op. Het niet mogen voelen verstevigt juist de plek van de angst, waardoor er weinig tot geen ruimte overblijft om het leven echt te beleven.
Juist dat beleven is, naarmate ik ouder word, een steeds sterkere behoefte. Ik bedoel dan: voluit leven, vrij zijn vanuit het besef dat het leven vóór mij is en niet tegen mij. Ondanks dat ik heel goed weet wat ervoor nodig is, lukt het me telkens maar tijdelijk. Na een periode van rust en vrolijkheid is daar toch weer die angst. Vooral de angst om alleen te blijven, met de hardnekkige gedachte dat ik dat niet kan.
Meer zijn dan alleen de angst
Als je mij kent, denk je misschien: “Huh… jij? Je oogt zo krachtig.” En in veel opzichten ben ik dat ook. Maar er is ook die andere kant. Tegelijk merk ik de laatste tijd een verandering. Ik ben beter in staat om in het hier en nu te leven, waardoor allerlei doemscenario’s langzaam naar de achtergrond verdwijnen.
Ik houd van het leven en waardeer alles wat er is. Natuurlijk ken ik moeilijke situaties, en ik heb ze allemaal doorstaan—de ene wat beter dan de andere. In grote lijnen is het leven goed voor mij geweest. Waarom zou dat niet zo blijven, zelfs in moeilijke tijden?
Onbegrensd zijn
Vroeger keek ik met bewondering naar mensen die volledig vrij en in extase konden dansen. Vaak voelde ik dan meteen mijn eigen rem, mijn houterigheid. Dat onbegrensde, expressieve dansen raakte iets in mij—een diep verlangen om me ongebonden te voelen. Verlost van de tralies die ik zelf had geplaatst.
Ik voel dat het nu tijd is om mezelf, zoveel als mogelijk, te ontketenen. En ik weet dat ik het kan. Ik hoef niet volledig angstvrij te zijn. Maar ik wil het leven in volheid leven, in al zijn facetten—de schoonheid én de onzekerheid. Ik ga ervoor.
Liefs,
Wat betekent het voor jou om het leven in alle volheid te leven?
Reactie plaatsen
Reacties