Ze zat tegenover mij met betraande ogen en stamelde: "Ik weet niet wat er is, maar ik voel me al een tijdje zo depressief.” Later bleek dat de coronaperiode en de ingrijpende maatregelen de trigger was die dieperliggende onopgeloste zaken naar boven haalde. 

Afgelopen zondag bezocht ik mijn moeder. Zij is dementerend en woont daarom in een verzorgingstehuis. Toen ik het gebouw binnenliep, voelde ik direct de broeierige warmte. Het omsloot mij als een te dikke, benauwende deken. Gelukkig ontstond er door het open- en dichtgaan van de schuifdeuren af en toe een verkoelend briesje, dat echter al snel weer werd opgeslokt.

De betekenis van deze zin drong met een klap mijn bewustzijn binnen op het moment dat ik hem las. Mijn wereld stond even stil en ik liet het schokeffect volledig toe. Dit was geen toevallige ontmoeting. Nee, angst ken ik heel goed. Heel eerlijk gezegd: al mijn hele leven.

Ik heb me altijd al ‘anders’ gevoeld. Daar waar velen links gaan, voelde ik dat dit voor mij niet klopte en koos ik ervoor om rechts af te slaan.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Een klein manneke van een jaar of 8 sprak me aan met ‘mevrouw’. Ik wilde me omdraaien om te kijken of er iemand achter mij stond die wél aan het ‘mevrouw-principe’ voldeed. Toch besefte ik tegelijkertijd dat hij het echt tegen mij had.

Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht: mijn huid, met hier en daar wat rimpels. Ik ben het nog steeds. Niet enorm veranderd, en toch duidelijk ouder.

Okay, ik geef het toe. Ik ben verslaafd, licht dan wellliswaar, aan scrollen door reels.

Liefde aan jezelf geven... dat wordt vaak verward met het zeggen van zinnen als: “Ik hou van mezelf” of “Ik ben lief en goed genoeg.” Misschien fluister je dat zachtjes, een tikje ongemakkelijk, stiekem, of een beetje gehaast. Want ja… het is toch een beetje gek om liefdevol tegen jezelf te praten. Toch?

We twijfelden nog: Fietsen we rechtdoor of rijden we naar de camping.’ Terwijl ik afrem om te overleggen met Arie : Bam … met een klap beland ik op de grond. Het ging zo snel dat ik alleen maar dacht: au, mijn hand!  En oeh …..  misselijk. En jezus ……, waarom ligt mijn fiets boven op mij? 

Een tijdje geleden verruilden we onze camper voor een iets groter exemplaar. Ruimer, comfortabeler, beter uitgerust – maar ook: zwaarder. En daarmee viel mijn BE-rijbewijs direct buiten de boot.

Steeds vaker zie ik harde oordelen op sociale media. Uitspraken als: “Word toch wakker, stelletje schapen!” of “Door jullie verandert er niets!”