Bam …. daar lag ik dan!

We twijfelden nog: Fietsen we rechtdoor of rijden we naar de camping.’ Terwijl ik afrem om te overleggen met Arie : Bam … met een klap beland ik op de grond. Het ging zo snel dat ik alleen maar dacht: au, mijn hand!  En oeh …..  misselijk. En jezus ……, waarom ligt mijn fiets boven op mij? 

Arie stond nog te shaken van de schik, ik lag dus onder mijn fiets en kon geen kant op.  Uiteindelijk krabbelde ik met hulp van Arie op en plofte op een muurtje om te bekomen.  Het zweet druppelde langs de zijkant van mijn hoofd omlaag. Na enige tijd ging het iets beter en besloten we om naar de camping te fietsen. Daar aangekomen heb ik nog wat gegeten en ben heel vroeg mijn bed in gedoken met de gedachten: Morgen zal het wel beter gaan. Nou niet dus. Mijn hand: dik, pijnlijk, onbruikbaar (en ja ik ben rechts). Misschien maar een drukverband halen, zei Arie. ''Waar is het voor?’ vroeg de apothekersassistente. Ik liet haar mijn hand zien en ze verschoot zichtbaar. ‘Oh mevrouw ….. daar moet u echt een dokter naar laten kijken’. 

'U kunt over drie dagen terecht' zei de assistente van de dokter. Nadat ik haar echter had uitgelegd hoe de vork in de steel zat kreeg ik gelukkig diezelfde dag nog een plekje. De dokter verwees mij, zoals ik verwacht had, door naar de eerste hulp in het ziekenhuis. En jawel .. een breuk van het scheepsvormig botje in mijn hand, een fractuurtje in mijn elleboog en een scheurtje in mijn onderarm.

‘Dat wordt gips’ zei de verpleegster van de eerste hulp. 'Tot en met je bovenarm, waarschijnlijk 12 weken en wellicht ook nog een operatie’. Het leek alsof ze er plezier in schiep om de boodschap goed aan te dikken. Beteuterd keek ik naar Arie en dacht: ‘Het is niet anders.’ We zagen onze fietsvakantie in de Loire en Vendee in het water vallen.

Gelukkig bleek het uiteindelijk allemaal mee te vallen bij de controle na een week. Ik kreeg gips voor mijn onderarm en hoefde het maar 4 weken om. Dit bood weer perspectief en had ik nog net 14 dagen om zonder gips kracht te verzamelen.  Desalniettemin kon ik niet veel. Gedwongen onthaasting. Hierdoor merkte ik dat de werken in een vertraagd tempo ook heel relaxt is en belangrijker nog dat de klussen ook af komen. 

De boodschap was helder. Werken in een vertraagd tempo is niet lui, maar juist krachtig. Klussen komen óók af als ik het rustiger aan doet.Inmiddels zijn we aan het fietsen langs de Loire, Mijn hand doet het prima en mijn hoofd ook. Minder stress, meer zen. Missie geslaagd.

Liefs